Berichten

Beleef mijn leven als…opvoeder

 

In dit nummer (her)ontdekken wij het beroep van opvoeder. We ontmoeten Thomas HARCKMANS, die werkzaam is bij het UKZKF.

Hoe ben jij bij het UKZKF terechtgekomen, Thomas ?

Zoals veel van mijn collega’s, denk ik, via een stage. Ik heb stage gelopen bij het UKZKF en ben nooit meer weggegaan. Elke eenheid van het UKZKF heeft nu een opvoeder en ik denk dat ik de oudste ben. We zijn allemaal gespecialiseerde opvoeders, maar een opleiding tot opvoeder in ziekenhuizen bestaat niet, dat vak leer je in de praktijk.

Hoe ziet de dag van een opvoeder eruit?

In zaal 66 beginnen we met het uitdelen van de maaltijden om 8 uur. Bij ons hebben de opvoeders immers besloten om voor die taak te zorgen. Het is een geweldige manier om in contact te komen met de kinderen die net in de eenheid zijn aangekomen, hen te zeggen waar de speelzaal is en hen uit te leggen wat ik doe. De rest van de dag is de speelzaal ons kantoor.

Wat doe jij eigenlijk precies?

Kortom, doe ik alles om ervoor te zorgen dat het kind het ziekenhuis met goede herinneringen verlaat. En dat kan natuurlijk vele vormen aannemen: ik organiseer knutselactiviteiten zodat het kind een klein voorwerp kan maken. We spelen spelletjes om het kind vertrouwen te geven. Maar ik begeleid het ook naar de onderzoeken die het moet ondergaan als zijn ouders er niet zijn. En op dat gebied hebben we onder opvoeders gewerkt aan de ontwikkeling van een reeks hulpmiddelen om het kind voor, tijdens en na de zorg af te leiden: van zeepbellen tot een virtual reality-bril. Als het goed voorbereid is en als het kind het middel mag nemen dat het verkiest, is dat zeer geruststellend voor hem, zeer aangenaam voor het verzorgend personeel en zeer lonend voor ons, opvoeders.

Ten slotte ben ik verantwoordelijk voor uitstapjes en gelegenheidsevenementen zoals de paaseierenjacht, het sinterklaasfeest, de reis naar Disneyland Parijs die we hebben georganiseerd, ….

Welke eigenschappen moet een opvoeder hebben om in deze voor het kind “ietwat speciale” omgeving te werken?

Ik denk dat je vooral proactief moet zijn, naar het kind toe moet gaan. Daarom hebben we vrij weinig geplande activiteiten. Ik ga liever van kamer tot kamer, ga de kinderen halen en doe wat ze willen doen. Je moet ook een beetje abstractie kunnen maken van de reden waarom het kind daar is. Ik vind dat ik hier ben voor het kind, niet voor zijn ziekte.

Welke eigenschappen moet een opvoeder hebben om in deze voor het kind “ietwat speciale” omgeving te werken?

Ik denk dat je vooral proactief moet zijn, naar het kind toe moet gaan. Daarom hebben we vrij weinig geplande activiteiten. Ik ga liever van kamer tot kamer, ga de kinderen halen en doe wat ze willen doen. Je moet ook een beetje abstractie kunnen maken van de reden waarom het kind daar is. Ik vind dat ik hier ben voor het kind, niet voor zijn ziekte.

Welke kinderen herinner je je in het bijzonder?

Het lijstje is lang: ik zal natuurlijk nooit de liefdesbrief vergeten die een tienermeisje me schreef dat in mijn eenheid was opgenomen. Er is zoveel tact nodig om adequaat te reageren op iets dat zo intiem is. Maar ook het kind dat zo graag met dolfijnen zwom in de virtuele realiteit dat hij de bloedprik niet voelde. We barstten allemaal in lachen uit toen het vroeg om gewaarschuwd te worden voordat we zouden prikken terwijl de naald al was verwijderd!

 

Palliatieve zorg: ook een heus levensproject uit bouwen met z’n allen

De term ‘palliatieve zorg’, je hebt er moeite mee telkens je hem hoort, omdat hij al te vaak gelinkt wordt aan de dood. En toch… palliatieve zorg is vaak ook het jarenlang begeleiden van ernstig zieke kinderen in een poging om met z’n allen: kind, gezin en zorgverstrekkers, een heus levensproject uit te bouwen. Portret van het Mobiele Team voor Palliatieve Zorg in het Kinderziekenhuis.

Welzijn en levenskwaliteit van het kind en het gezin

Bij palliatieve zorg vormen het welzijn en de levenskwaliteit van het kind en van het hele gezin onze absolute prioriteit. Met de palliatieve behandeling en zorgverstrekking helpen wij de levenskwaliteit van het kind te verbeteren en streven wij er tevens naar om de ouders steun en begeleiding te bieden. Dit kan gaan van een paar dagen tot enkele jaren. Het betreft een erg actieve en complete zorg die heel wat dimensies omvat op fysiek, psychologisch, sociaal en existentieel – inclusief waarden en geloofsovertuigingen – vlak” vertelt Dr. Christine Fonteyne, verantwoordelijke van het mobiele team voor palliatieve zorg binnen het UKZKF.

De symptomen verlichten, de zorg afstemmen op het kind

Palliatieve zorg wordt in eerste instantie verstrekt aan kinderen met een ernstige, evolutieve en/of terminale ziekte én in situaties waarbij de tegen de ziekte gerichte behandelingen helaas niets opleverden. Maar palliatieve zorg wordt ook voorgesteld bij kinderen met een pathologie waar er sowieso geen behandeling voor bestaat. Je kunt er met name de symptomen mee verlichten, aangezien de zorg wordt afgestemd op de noden en behoeftes van het kind die na verloop van tijd kunnen evolueren. Soms kan palliatieve zorg gepaard gaan met een curatieve behandeling, wanneer dit het comfort van het kind ten goede komt.

Respijt geven, ontberingen helpen te overwinnen

Via palliatieve zorg kan het gezin ook terecht bij een gespecialiseerd team voor troost en hulp om de repercussies van de ziekte op sociaal en psychologisch vlak beter te kunnen verwerken. Bij dit team – dat hiertoe nauw samenwerkt met de diverse zorgteams – voelen het kind en zijn gezin zich nóg beter omringd, schipperend van de ene leefplek naar de andere, al naargelang van de medische toestand en van de behoeftes en vereisten.

Een kwestie van emoties, tijd en (heel wat) vragen

De melding van het opstarten van palliatieve zorg komt aan als een schok, zodat de vragen vaak wat op zich laten wachten. Wij laten iedereen zijn gang gaan en houden ons gewoon beschikbaar wanneer er vragen rijzen om dan samen de opvang en begeleiding uit te werken. En wanneer het einde van het leven alsnog dichterbij komt, kan het team helpen zoeken naar oplossingen die dan zo goed mogelijk worden afgestemd op het kind, het gezin en de situatie. Nadenken over de medische vragen, maar ook over het relationele aspect. Praten over de (laatste) wensen en deze ook op papier zetten, biedt vaak al heel wat opluchting”, licht Dr. Fonteyne ons tot slot nog toe.

 


Referentie: brochure ‘Palliatieve zorg in het Kinderziekenhuis’

Over palliatieve zorgen bij de Kinderziekenhuis

https://www.huderf.be/nl/pluri/palliat/index.asp

Contact:

Secretariaat : 02 477 33 25

soinspalliatifs@huderf.be